In de verwoeste bar hangt nog steeds de geur van droge rode wijn in de lucht. “Je krijgt er spontaan dorst van,” zegt een voorbijganger tegen eigenaar Assaf, die vervolgens lacht als een boer met kiespijn.

“Dit gaat zeker honderdduizenden sjekels kosten. Maar ik hoop dat de overheid de schade gaat vergoeden,” zegt Assaf, terwijl hij de stoelen en tafels van de bar opstapelt.

Assafs bar ligt op een paar honderd meter van de plek waar de raket het hart van Tel Aviv binnendrong. Kort voor middernacht veroorzaakte die het eerste dodelijke slachtoffer in de Israëlische stad. Een vrouw in de 40 overleefde de aanval niet, meer dan twintig gewonden werden in nabijgelegen ziekenhuizen behandeld.

Terwijl reddingswerkers verschillende bewoners levend onder het puin vandaan haalden, snelde Assaf naar zijn wijnbar. “Ik was thuis toen het gebeurde. We zagen het direct op de camerabeelden en dat zag er meteen niet goed uit. Toen we hier aankwamen, zagen we zoveel verwoesting. Echt niet normaal.”

Dat Iran bewoond Israëlisch gebied kan raken, bleek vorig jaar tijdens de twaalfdaagse oorlog. Toen vielen tientallen doden en raakten meerdere appartementencomplexen zwaar beschadigd.

Het was het bewijs dat Iran Israël pijn kon doen vanuit de lucht en ook de reden waarom de Islamitische Republiek na de oorlog gestaag bleef doorbouwen aan het rakettenarsenaal.

Toch lijkt de huidige gevechtsronde minder effectief voor de Iraniërs. Hoewel het land Israëliërs non-stop dwingt te schuilen, meer dan dertig keer afgelopen weekend in Tel Aviv, komen de Iraanse ballistische raketten nauwelijks door de krachtige Amerikaanse en Israëlische luchtverdediging heen.

Iran dwong Israëliërs in één dag vaker de schuilkelder in dan tijdens de hele twaalfdaagse oorlog samen. Het land voert dus meer aanvallen uit, ook op zijn Arabische buurlanden, maar met minder raketten tegelijk.

Dat maakt het makkelijker voor de luchtverdediging om deze raketten uit de lucht te schieten. Het kan ook een tactiek van de Iraniërs zijn. Mogelijk houdt het overgebleven regime rekening met een lange oorlog en wil het aan het begin van de strijd niet te veel materieel verliezen.

Overal gebroken glas

Wie rondloopt in de buurt van Assafs wijnbar moet het gebroken glas op de grond behoedzaam ontwijken. Ook de ramen van het naastgelegen kantoorgebouw zijn deels weggevaagd, ziet inspecteur Avichay. Hij kijkt toe hoe zijn gebouw alweer deels wordt opgeknapt door Arabischsprekende bouwvakkers.

“Kijk al dat glas op de vloer, dat viel van het plafond helemaal naar beneden,” vertelt hij in het beschadigde kantoor. Ook bij dit gebouw hoort de overheid op te draaien voor de kosten, laat Avichay weten. “Maar je weet het nooit met deze regering,” sneert hij.

Waar de schade bij Avichay en Assaf nog te overzien is, lijkt een naastgelegen legerbasis geen toekomst meer te hebben. Een metersdiepe krater laat overduidelijk de Iraanse raketinslag zien en werpt de vraag op of deze locatie het doelwit was. Ook de woongebouwen ernaast lijken rijp voor de sloop. Israël beschuldigt Iran van oorlogsmisdaden en het doelbewust doden van burgers.

Hollen naar veilige schuilplaats

Terwijl een grote groep verslaggevers de beste kiekjes wil schieten van de schade in hartje Tel Aviv, klinkt voor de zoveelste keer een loeiende sirene.

Iedereen, met camera en al, holt naar een veilige schuilplaats, terwijl in de verte een doffe klap te horen is. Even later blijkt dat zeker negen Israëliërs zijn omgekomen in Beit Shemesh.

Assaf weet dat dit hem ook had kunnen overkomen. Hij mag van geluk spreken dat veel wijnflessen en meubels nog overeind staan. “Het ziet er niet best uit, maar het komt uiteindelijk goed. We gaan het zo snel mogelijk heropbouwen.”